A Date With A Stranger

OK, ik heb besloten om nog maar eens opnieuw te beginnen. Ik heb net twee relaties achter de rug waarvan ik dacht dat ze veelbelovend waren, ik dacht dat alles juist zat, ik dacht dat ik mijn zielsverwant gevonden had. Maar de realiteit bracht me weer met beide voetjes op de grond. Ik ben dit hele dating gedoe zo zat. Momenteel ben ik 31 jaar oud en ik zou graag een gezin hebben. Ik heb een zoon, maar ik verlang naar veel meer, een echt familieleven. Ik gok dat heel mijn leven rond liefde draaide en dat dat het belangrijkste voor mij was. Sindsdien heb ik beslist dat ik misschien te veel nadruk gelegd heb op de ware te vinden en dat ik te weinig energie gestopt heb in het vinden van meer vrienden en potentiële partners. Ik ben nooit een persoon geweest die graag dated.

Mijn vrienden zeggen dat ik niet elke persoon als en mogelijk lief moet voorstellen en elke situatie als een mogelijk moment van liefde. Is het verkeerd om hier zo tegenaan te kijken? Ik ben niet zo'n "party animal" of het type dat een "one night stand" wel ziet zitten. Ik heb er nog maar één meegemaakt en ik ben er fier op dat het slechts bij een is gebleven. Ik zou er geen gehad hebben als ik wist wat het was. Ik ben slim genoeg (of misschien gelukkig genoeg) gewees om het niet meer tegen te komen in mijn leven. Wat anderen ook mogen zeggen denk ik dat ieder zichzelf respecterende persoon geen one-night-stand hoort te hebben, maar dat is mijn mening. Sommigen noemen mij "van de oude stempel".Ik wilde een sprookjesverhaal en heb, nu al twee keer, gedacht dat ik het gevonden had. De eerste keer met mijn ex-echtgenoot en de tweede keer met mijn huidige ex-vriend.

Ik ben echt woest, niet op deze mannen, maar op mezelf veronderstel ik. Ik heb mezelf altijd 100% gegeven voor mijn relaties te ontwikkelen. Misschien omdat ik geen datingtype ben. misschien omdat ik mezelf niet wilde spelen. Hoe het ook zij, ik speel geen spelletjes en ben erg serieus als het aankomt op relaties, net zoals veel mensen, maar sommigen zijn dat niet. Ik weet dat ik met 31 jaar nog jong ben, maar als je liefde als eerste prioriteit beschouwdt is dat erg oud en een lange tijd om niet beantwoordt te worden in je liefde. Ik zal mezelf beter uitleggen als ik dat nog niet gedaan heb.

Ik ben 31, single, moeder van een zoon van 7. Ik studeer voor criminoloog en naast school ben ik een huisvrouw. Ik doe mijn best. Ik bezoek vaak mijn vrienden en zij bezoeken mij vaak. Ik ben erg onafhankelijk, daarmee bedoel ik dat ik denk dat ik geen partner nodig heb, maar ik zou wel de rest van mijn leven met een levenspartner door willen brengen. Ik hoef geen lief 24 uur per dag rondom mij, ik heb mijn vrijheid nodig en moet minstens een uur per dag alleen kunnen zijn.

Misschien zijn de partners die ik kan krijgen mensen die afhankelijk zijn en dat is niets voor mij. Ik wil ook niet elke dag bellen, of ergens afspreken als we elkaar net gezien hebben. Ik ben veeleisend, men moet mijn familie, vrienden en waarden respecteren. Maar is dat te veel gevraagd? Ik wil gewoon gelukkig zijn. Ik ben gelukkig, maar kan nog gelukkiger worden met een beste vriend en zielsverwant. Bestaat die? Ergens?

Ik was er bijna zeker van dat het met Jhon anders zou zijn, maar ik heb geen idee waarom hij doet wat hij doet en ik begrijp dat dit niet gaat veranderen. Maar ik ben niet haatdragend, jaloers of kwaad. Ik gun al mijn exen veel geluk toe. Ik heb iemand leren kennen voor een tijdje al, maar ik ben doodsbang. Ik weet niet hoe te daten zonder de persoon in kwestie als een mogelijke partner te bekijken. Vertel het mij als jij weet hoe.

Naar: Vaughn Pascal

To Bub: Ik hou zo veel van jou